Lieve jij,

Ik heb je lange tijd niet geschreven. Een tijdje heb ik in een diep proces gezeten, en daar zit ik zo af en toe nog in. Toch.. voel ik dat de tijd om te bouwen aan de toekomst is aangekomen. Het verleden laat ik los, en geef ik een mooie plek. Lange tijd, liep ik met een masker op. Maar weetje, dat had ik niet door. Het masker ontstond omdat ik moest overleven, ik wilde zo graag door. De keuze om te stoppen met mijn droom die had ik immers zelf gemaakt. Inmiddels mag ik ook verdrietig zijn om de keuze die ik maak, die voor alle partijen op dat moment beter is. Want weetje, dat doet echt ook verdriet.. keuzes maken in alle volwassenheid zodat beide partijen verder kunnen is niet gemakkelijk en vergt heel veel moed. Ja.. keuzes maken, pleasen was gemakkelijker en mezelf wegcijferen was wat ik deed. Nu.. gaat dat niet meer, ik leef voor mezelf en jij toch ook?

Mijn droom, de wereld rond vliegen, voelde letterlijk als licht in mijn leven. Jaren had ik daar naartoe gewerkt. En wat was ik trots, wat liep ik letterlijk op wolkjes die eerste vlucht. Het was vanaf jongs af aan al mijn droom om met mensen te werken en ze de beste tijd van hun leven te geven aan boord. Ik vind het heerlijk om mensen in de watten te leggen, immers.. ze hebben het hele jaar gewerkt en dan gaan ze op vakantie met het vliègtuig.. dat was bijzonder, dat wist ik als meisje toen ik die eerste keer aan boord zat.

Tot daar de eetstoornis om de hoek kwam.. mijn energie verloor ik, mijn eigenwaarde verloor ik, alles verloor ik waaraan ik mij hechtte. De klap kwam toen een leidinggevende zei dat ze niet tevreden was. Terwijl ik zò op mijn tenen liep en alles uit mezelf haalde wat maar kon, kon ik het niet meer. Ik raakte volledig in de knoop, tot er een moment kwam dat ik mezelf hoorde zeggen “ik kan niet meer”. Die laatste dag, was ook het einde van mijn vlieg carrière. Mijn droom, die ik vier jaar had mogen ervaren was weg. Verdrietig zijn om het verliezen van een baàn? Dat hoeft toch niet? Voor mij was het meer, voor mij was het alles. De wereld, letterlijk eigenlijk. De mensen, de landen, de lange werktijden afwisselend met de rustperiodes. Ja.. vliegen ìs een droom. Het was wie ik wilde worden, wilde zijn, en de verandering om dat los te laten.. die vond ik heel moeilijk.

Ik kwam tijdens de eetstoornis in een burn-out terecht die ik niet accepteerde. Jolinde was altijd sterk geweest en zou ook nu het positieve uit deze situatie gaan halen. Schouders eronder dus. Ik deed zelf werk, knokte door om mezelf te krijgen waar ik wilde zijn. Toch.. wist ik destijds niet dat ik er juist in had moeten zitten, zodat het herstel van binnenuit zou komen. De energie die vanzelf zou terug komen, als ik mezelf de tijd zou geven om te Zijn, om aan te komen.. letterlijk èn figuurlijk. Mijn lichaam dat zoveel spiegels liet zien, maar juist dè spiegel wilde ik niet meer inkijken vanwege de eetstoornis. Ik zag het niet, en toen ineens.. opende mijn ogen.

Jaren duurde het voordat ik in zag, dat innerlijke kracht van binnenuit komt. Jaren duurde het dat ik mezelf kon overgeven aan mijn verdriet zònder daarin mezelf een hart onder de riem te steken. En heus, dat is oke hoor.. maar ik sloeg een stap over. Mijn gevoelens mochten er dan niet zijn. Ik mocht op die ene dag verdrietig zijn om wat ik achterlaat. Het verdriet dat mijn volledige leven anders ging zijn, en hoe zeer ik ook vertrouw dat dit mijn weg was en gaat zijn.. het verdriet en het loslaten van alles wat niet meer is geeft ook waarde aan mijn verleden. Ik vertrouwe inmiddels, dat het leven aan mijn kant staat en alles beter word, als ik maar in mezelf verankerd blijf om de signalen te kunnen ontvangen.

Verdrietig zijn.. wat vinden veel mensen dat moeilijk. We spreken zo vaak uit “haal het goede eruit”, ja.. maar mogen we ook even stil staan en kijken waaraan we zoveel waarde hechtte? Mag de verwachting er even zijn, om het verlangen te ontdekken dat er onder zit en de teleurstelling daarin de ruimte te geven? Ik laat nu los, met liefde laat ik vrij. Waar ik alles kwijt raakte vond ik mezelf, mijn echte ik en mijn echte ware.. kwetsbare kracht. Ik ben ik, mezelf, en het mooiste nog: ik ben er voor mezelf in àlle aspecten die ik ben. Ook als het moeilijk wordt.

Ik wens je liefde, vrijheid en vertrouwen,

Jolinde

Leave a Reply